De Witte Kunst voorziet de luisteraar van een opgewekte koortsdroom die zich ergens bevindt tussen het latere werk van Joe Zawinul en de liedjes die door Billy Joel werden afgewezen, maar dan grotendeels Nederlandstalig en ten uitvoer gebracht met een keyboard dat met plakband aan elkaar hangt. Tel daarbij op een zanger die gebukt gaat onder hevige moodswings en u heeft wat ons betreft een mooi beeld van wat u te wachten staat. Hun onlangs uitgebrachte album Looney Tunes is alvast het luisteren méér dan waard.